ผมลุกจากที่นอนเพื่ออุ้มหมาขี้เรื้อน วิ่งไปหาหมอ.. มันเป็นหมาจรจัดที่เข้า-ออกตามบ้านเพื่อหาที่นอนและขโมยของกิน ถูกไล่ตีประจำ..

คืนนั้น.. มันโดนรถชนที่หัว กรามล่างขบติดเข้ากับกระโหลกด้านบน ขนของมันร่วงติดมือ เลือดมันไหลเปื้อนเสื้อผ้า... มองเห็นเห็บ,หมัดเดินตามตัวยั้วเยี้ย

ไม่ได้อยากเป็นพระเอก.. แต่มันนอนฟังเสียงนั้นไม่ได้จริงๆ

ไปถึงคลีนิค.. พยาบาลมาช่วยกันแกะกรามมันออกจากกัน และฉีดยาให้มัน 3 เข็ม... ผมไม่สามารถดูแลมันต่อได้เพราะวันต่อไปต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ จึงจะขอให้ทางคลีนิครักษาต่อไป...

คลีนิคไม่สามารถดูแลต่อได้เพราะการดูแลต้องเสียค่าใช้จ่ายออกไปเรื่อยๆ..... ผมเข้าใจดี

ผมขอให้หมอฉีดยาเพื่อให้มันตาย.. ถึงมันมีชีวิตอยู่..ก็ถูกไล่ตี ไม่มีใครให้ข้าว ให้น้ำกิน

หมอปฏิเสธ.. บอกว่ามันยังหายได้.. ..ผมเข้าใจดี.... คนเราไม่มีสิทธิ์ในการหยุดชีวิตใดๆ

ผมจ่ายค่ารักษา และเอามันไปปล่อยในพุ่มไม้ไกลจากถนน

ตามคาด.. วันต่อมา.. ผมถูกมองจากคนแถวนั้นว่า.. "บ้า"

เข้าใจถึง.. "บางอย่างที่เกิดมาเพื่อเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ"

edit @ 24 Apr 2008 02:00:24 by CH.Lee