2008/May/08

ระหว่างที่ชีวิตตกอยู่ในสภาพการเงินฝืดเคือง+งานล้น+ฝ่ารถติดมากขึ้น+กระเป๋าตังค์หาย พร้อม..บัตรเอทีเอ็ม2ใบ, คีย์การ์ดอพาร์ทเมนต์, คีย์การ์ดออฟฟิศ, กุญแจห้อง, สมุดธนาคาร, แผ่นซีดีงาน, และของเล่นสุดที่เลิฟพังและ หาย!.. หายไปไหนไม่รู้

ต้องทำใจเย็นๆๆ.. เย็นๆๆ.ๆ.... อมฮอลล์

เย็นๆๆ.ๆ.... ว๊ากกก.ก.ก.ก

-------------------------------------------------------------

ไม่มีเหตุผลไรมาก.. วันนี้อยากพูดเรื่องของเล่น

อันแรกเป็นผลงานของเจ้าพ่อพิกเซลอาร์ต eboy ทำกับ บ. kidrobot ออกมากันได้ซักพักแล้วกับซีรี่ย์ Peecol

Peecol เป็นบล็อกฟิกเกอร์ ออกแบบคาแรกเตอร์โดยeboy ผลงานเลยมีความหลากหลายมากๆ เหมือนๆกับคนที่อยู่รวมกันในสังคม หลายอาชีพ หลายวัฒนธรรม หลายเพศ(บ้างก็ระบุเพศไม่ได้) ใครเคยเห็นงานของeboy มาบ้างก็จะเข้าใจเลย

  

Peecol ทุกตัวถอดชิ้นส่วนบริเวณกลางลำตัว แล้วนำมาสลับเปลี่ยนกันได้ ช่วงเอวซ่อนลูกเล่น ตราประทับไว้ด้วย

มนุษย์อวกาศใส่กางเกงเด็กแนวลายกระดูก!!

Peecol สำหรับผมแล้วถือว่า ราคาสูงไม่ใช่เล่น โชคดีที่ได้ชุดนี้มาจากการประกวดของเล่นเมื่อปีที่แล้ว (ผมได้ที่ 3) ต้องขอบคุณ คุณโน้ต และ บ.โทโกโตกิเอเชีย อย่างสุดหัวใจ ..(ซึ๊ง..น้ำตาไหลพรากก.ก.ก)

---------------------------------------------------------------------

หลายวันก่อน พี่ที่ออฟฟิศซื้อ Critter Splitters มา 1 กล่องใหญ่

แกะแล้วพบว่า.. เจ๋งมากๆ

แต่ละตัวมีขนาดไม่เท่ากัน อารมณ์คล้ายๆกาจาปองเวอร์ชั่นฝรั่ง คาแรกเตอร์แบบพิลึกๆสามารถถอดชิ้นส่วนมาสลับกันได้อย่างเมามันส์สุดขีด

ตัวสั้นลงก็ด้ายยย

สลับกันนัว

หลายๆตัวจะมีชิ้นส่วนเสริมจุ๊กจิก ประหลาดๆ อย่างวิทยุเทป, ผ้าพันหัว, ถุงเท้า(คู่นิ๊ดเดียว), เสื้อกั๊ก, หมอน ฯลฯ

ผมว่า Critter Splitters  ดูเป็นแนวคิดที่ง่ายและดูดีสำหรับดัดแปลงไปใช้ในการออกแบบของเล่นเพื่อเสริมพัฒนาการเด็กอะไรซักอย่างน่าจะเวิร์ค ฝึกการจับคู่อะไรเทือกนั้น..อ่ะนะ

*เห็นว่าได้มาตอนเซลล์..ตกกล่องละประมาณ 30 กว่าบาท!.. โอ้วววว อิจฉามั้ย

----------------------------------------------------------------------------

ช่วงนี้พักงานทำของเล่นชั่วคราว.. ด้วยสาเหตุย่อหน้าบน

แต่อีกไม่นาน ...

 

edit @ 9 May 2008 00:29:42 by CH.Lee

2008/May/07

โอเช.. ทำงาน..

ยังไงดี??

 

2008/Apr/24

ผมลุกจากที่นอนเพื่ออุ้มหมาขี้เรื้อน วิ่งไปหาหมอ.. มันเป็นหมาจรจัดที่เข้า-ออกตามบ้านเพื่อหาที่นอนและขโมยของกิน ถูกไล่ตีประจำ..

คืนนั้น.. มันโดนรถชนที่หัว กรามล่างขบติดเข้ากับกระโหลกด้านบน ขนของมันร่วงติดมือ เลือดมันไหลเปื้อนเสื้อผ้า... มองเห็นเห็บ,หมัดเดินตามตัวยั้วเยี้ย

ไม่ได้อยากเป็นพระเอก.. แต่มันนอนฟังเสียงนั้นไม่ได้จริงๆ

ไปถึงคลีนิค.. พยาบาลมาช่วยกันแกะกรามมันออกจากกัน และฉีดยาให้มัน 3 เข็ม... ผมไม่สามารถดูแลมันต่อได้เพราะวันต่อไปต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ จึงจะขอให้ทางคลีนิครักษาต่อไป...

คลีนิคไม่สามารถดูแลต่อได้เพราะการดูแลต้องเสียค่าใช้จ่ายออกไปเรื่อยๆ..... ผมเข้าใจดี

ผมขอให้หมอฉีดยาเพื่อให้มันตาย.. ถึงมันมีชีวิตอยู่..ก็ถูกไล่ตี ไม่มีใครให้ข้าว ให้น้ำกิน

หมอปฏิเสธ.. บอกว่ามันยังหายได้.. ..ผมเข้าใจดี.... คนเราไม่มีสิทธิ์ในการหยุดชีวิตใดๆ

ผมจ่ายค่ารักษา และเอามันไปปล่อยในพุ่มไม้ไกลจากถนน

 

ตามคาด.. วันต่อมา.. ผมถูกมองจากคนแถวนั้นว่า.. "บ้า"

 

เข้าใจถึง.. "บางอย่างที่เกิดมาเพื่อเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ"

edit @ 24 Apr 2008 02:00:24 by CH.Lee

2008/Apr/18

จดมาเยอะเลย..