งานเขียนคอลัมน์ K-OS ครั้งที่ 13
ใครๆก็มองเห็นผมเดินซื้อของเล่น บางทีเงินเหลือไม่พอกินมาม่า.. แต่ผมก็ยังออกสาระแนเดินหาซื้อไปเรื่อย เว็บมั่ง ห้างมั่ง ตลาดนัดมั่ง ส่วนใหญ่จะอ้างว่าเครียด ใครที่เป็นอย่างผมคงรู้ดีแหล่ะว่า "ข้ออ้างชัดๆ" ผมรักที่จะมองดูพวกเค้าครับ ชอบหลายๆสิ่งที่เค้าซ่อนไว้และพยายามบอกผม,บอกกับทุกๆคนว่า.. เค้าเกิดที่ไหน เกิดจากอะไร ถิ่นที่ที่เค้าจากมา และไปคลุกขี้ฝุ่นที่ไหนมาบ้าง
มีแรงบันดาลใจเยอะเลยอยู่ในนั้น
ทั้งๆที่ผมเป็นคนชอบสะสมของเล่นเด็ก.. แต่ลึกๆแล้วผมไม่ค่อยถูกกับเด็กเท่าไหร่ ชีวิตประจำวันของผมแวดล้อมไปด้วยเด็กๆ มองไปรอบๆตัวมีเด็กเกิดใหม่เต็มไปหมด เสียงเด็กร้องไห้แต่ละบ้านเวียนสลับกันแทบตลอดเวลา ต้องระวังมากๆทีเดียวที่จะปั่นจักรยานหรือขับรถออกไปไหน(บางทียืนกั้นกำแพง ขวางเลย) ไม่รวมถึงเด็กซนๆบางคนที่แอบเข้ามาในบ้านเงียบๆแล้วสิ่งของหาย,เงินหาย แต่ผมก็ไม่เคยดุตวาด หรือต้องลงมือทำร้ายใคร เพราะนั่นเท่ากับว่าผมต้องเจอปัญหาจากผู้ใหญ่(เจ้าของผลิตภัณฑ์)ซึ่งร้าย แรงกว่าหลายขุมทีเดียว แค่ทำเฉยๆอย่างนี้ก็ถูกมองว่าเป็นคนไม่มีมนุษย์สัมพันธ์ไปซะแล้ว.. คือเราต้องเล่นกับเด็กน่ะครับ คนไม่รักเด็กอาจดูเป็นคนไม่ดีไปก็ได้ในสังคมอุ้มชูนี้
และที่หนีไม่พ้นจริงๆก็คือ งานผมเกี่ยวพันกับเด็กม่ากๆ หลังๆมานี่ไม่รู้ยังไง ผมมีปัญหากับการทำงานใช้ได้ทีเดียว.. บางทีงานดูง่ายๆผมกลับใช้เวลาทำนานมากมาย
อ่าาา หลอกหลอนมาก.. คงต้องยิ้มให้เด็กๆมากขึ้นซะละ
เยี่ยมชมเว็บ: www.tabunruthless.com
จริงๆ แล้วในต่างประเทศมีการทำหนังล้อเลียนกันแทบจะตลอดเวลา ส่วนตัวแล้วผมคิดว่ามันเป็นแขนงเล็กๆของ Art แบบหนึ่ง (ขณะนี้บ้านเรามีการถกเถียงกันเรื่อง "Art" และ "ไม่Art" กันอย่างดุเดือด - ไม่ออกความเห็นดีฝ่า 55 ) เอาเป็นว่า อย่างน้อยมันก็ดีกว่า "การเลียนแบบ" แน่ๆ
ล้อเลียน(Parody) กับ เลียนแบบ(Copy) ไม่เหมือนกันนะครับ ถ้าจะอธิบายคงต้องนั่งทำความเข้าใจกันซักพัก และ..และ..และอีกซักพักต่อมา.. เราก็จะไม่เข้าใจว่า "นี่ฉันมานั่งคิดมากอะไรกะหนังโป๊ฟะเนี่ย!!"
อ่านต่อ ((คลิ๊ก!)) อ่า.. เตือนว่า 18+ นะจ๊ะ
